dka983392hsadjkxapopsxa
Badass junkie
Report: 1 portie Mexicaanse paddo's. (eerste trip)
Maaginhoud: 1 broodje kaas en vlak na inname een tosti.
Tijd van inname: 15.15
Plaats: in het huis van D.
Sitter: D. (nuchter, behalve 2 joints)
Het is 1 september en ik ben net een uurtje uit bed als ik een smsje van D. krijg. Ik ken hem al een tijdje via internet, maar heb hem nog nooit gemeet. Hij is net verhuisd naar Zeist en dat is aanleiding om mij uit te nodigen om eens te chillen. Hij is ook niet vies van drugs en daarom stel ik voor om te gaan trippen. Hij heeft redelijk wat ervaring met paddo's, maar zegt dat hij vandaag liever nuchter blijft. Geen probleem, dan kan hij mooi op mij letten. Het is mijn eerste trip en ik vond het een prettig idee dat ik wat aanspraak had. We duiken dus eerst Utrecht in om inkopen te doen. Ik wist dat er een smartshop op de Oudegracht was, maar niet meer precies waar. We duiken de coffeeshop in, waar D. een grammetje haalt, en ik vraag waar die smartshop was. Zelfs na de uitleg van de zelf ook niet meer helemaal heldere medewerker lopen we nog de verkeerde kant op, waarna de mensen buiten verbaasd opkijken als hij de moeite neemt om de shop uit te sprinten en ons alsnog de goede kant op te sturen. Vervolgens is de smartshop snel gevonden. Ik bestel een portie Mexicaanse, en sta al bijna op het punt te vertrekken, als de nogal afwazige medewerker vraagt "is het je eerste keer?", ik bevestig en hij schrikt opeens wakker. "Moet je niet dingen aan mij vragen dan?". Een lach onderdrukkend meld ik hem dat ik me behoorlijk goed heb ingelezen.
Het is kwart over drie als ik de paddo's uit de verpakking haal en begin op te kauwen. De smaak is niet echt lekker te noemen, en de textuur is nogal karton-achtig, maar het is een stuk minder dan ik verwacht had. Nadat ik de hele portie naar binnen gewerkt heb, vraagt D. of ik mee ga boodschappen doen. Omdat het maar 5 minuten lopen is, stem ik toe. Net op het moment dat we in de rij voor de kassa staan, begin ik de eerste effecten te merken. Ik merk dat de chaos zijn werk begint te doen, de terugweg is een stuk ingewikkelder dan de heenweg.Ik ben blij als ik kan zitten. Ik ben niet de lichtste, en de bank waarop ik zit is niet al te stevig, met als resultaat dat ik er lekker doorheen zak. Geen probleem, onderuit gezakt trippen is heerlijk. Terwijl D. zijn fakkel in de fik zet en ik een sigaret opsteek, begin ik de eerste visuals te zien. De muur, die van zichzelf vrij grijswit is, krijgt een paarsblauwe waas en de eerste patronen vormen zich. D. maakt een tosti voor me klaar die ik snel opeet. Ik had besloten om Djo op de hoogte te houden van mijn trip en het lijkt me een goed idee om haar nog even te smsen terwijl ik het nog kan. Ik krijg een smsje terug "Yes! Welkom in Wonderland!", dat een ontzettend grote smile op mijn gezicht brengt.
(in de achtergrond het bruggetje dat halverwege de route naar de winkel lag)
Vanaf dat moment, het is dan kwart over vier, begin ik te pieken. De patronen worden nu ook groen van kleur. De muur is al flink tot leven gekomen en ik zeg dat ik dit niet allemaal verwacht had. "Misschien heb je de paddo's een beetje onderschat", zegt D. Ik zeg dat ik behoorlijk hard aan het trippen ben, en beschrijf ongeveer wat ik zie. Hij zegt dat hij nog nooit zo hard heeft getript, waarvan ik weer moet lachen. De chaos is dan vrij compleet, smsen begint heel lastig te worden. Ik zit ruim een half uur vrij gebiologeerd naar de muur te staren, die me cirkeltjes, rechthoeken en ingewikkelde kaleidoscopische patronen in allerlei kleuren tonen. Ondertussen heb ik een grijns die niet van mn smoel te slaan is. D. zegt "ben je nou nog niet op die muur uitgekeken?". "Nee", zeg ik, "ik vermaak me nog wel even met die muur hehe". Toch ga ik iets later met mn hoofd in mn nek liggen zodat ik fijn op het plafond kan trippen. Het plafond dat op 2.60m staat, lijkt een stuk hoger.. en blauw (terwijl het toch echt vrij wit is). Ik begin groene patronen te zien die op bomen en struiken krijgen en ik krijg een soort van jungle vibe. Heel even lijkt het alsof ik een soort olifant zie, en iets later een Boeddha-achtig iets. De kleuren zijn zo mooi dat ik ontroerd ben en lach van plezier, ik krijg zelfs even vochtige oogjes.
Ik besluit dat het leuk is geweest met dat plafond en staar een paar minuten naar mn pols, die er heel mooi rood/paars/blauw uitziet. Daarna steek ik nog een peuk aan, die terwijl ik hem gewoon in mn vingers heb, langer en korter lijkt te worden. Ook de oranje gloed is nog nooit zo mooi geweest. Ik voel me ondertussen zo op mijn gemak dat ik een scheet laat. D., over wie ik me een beetje zorgen maakte of hij zich wel zou vermaken, moet lachen. Ik zeg "dat is niet zo netjes van me heh...".. hij zegt "Nee, dat is niet zo netjes", en opnieuw krijg ik een lachkick. D. vermaakte zich overigens wel, eerst met zijn laptop, en daarna met MTV. Er was ook een Discovery-programma over het boek van Openbaringen in de bijbel op, maar ik was te chaotisch om daar veel commentaar op te kunnen leveren. Ik kijk dan op mijn horloge, het is op dat moment ongeveer half zes. Ik zeg dat ik naar de WC moet. D. waarschuwt me voor de spiegel die daar hangt en zegt dat ik niet van mezelf moet schrikken. Ook als ik trip ben ik een eigenwijs stuk vreten en ik kijk toch in de spiegel. Ik zie er inderdaad vrij apart uit, met ogen die groter en kleiner worden, maar echt schrikken doe ik er niet van.
Dit is wel ongeveer het moment dat ik begin na te denken. Ik vertel dat ik diezelfde avond nog wel weer naar huis wil. D. is zichtbaar geschrokken: "dat had je me niet verteld". Die opmerking brengt me een beetje in paniek en ik probeer met mijn chaotische hoofd uit te rekenen hoelang de reis naar huis duurt. Ik kom er niet helemaal uit en sta op, en ga weer zitten. Na een kwartiertje krijg ik een helder moment, en vraag D. hoelang een gemiddelde trip bij hem duurde. Ik krijg nog een negatieve vibe als hij reageert met "Ik dacht dat je je goed had ingelezen", maar die verdwijnt met zijn antwoord, dat me geruststelt. Veel inzichten heb ik ondertussen niet van de trip gekregen, alleen dat elke trip op zichzelf anders is. Voor de rest heb ik toch vooral mooie kleurtjes liggen kijken.
Rond kwart over zes voel ik dat ik over het hoogtepunt heen ben. Ik stop alvast mijn iPod en wat andere zaken in mijn broekzak, en kom vervolgens tot de verbijsterende ontdekking dat ik de bodem van mijn broekzak niet kan vinden. Ik ben hoogst verbaast dat mijn hand zich als Alice gedraagt en het konijnenhol dat mijn broekzak is, binnenvalt. Om tien over half zeven vind ik dat ik wel naar huis kan. Ik heb op dat moment mijn gedachten genoeg op een rijtje om de weg naar huis weer goed te weten. D. brengt me naar de bushalte, waar we een kwartier moeten wachten op de bus. D. vind dat niet leuk maar ik moet lachen. Ik trip toch genoeg om me te vermaken, zeg ik. Het meisje dat ook op de bus staat te wachten kijkt ons een beetje vreemd aan en loopt een paar stappen de andere kant op. Toch geef ik na een paar minuten toe dat ik misschien iets te overmoedig was en dat we beter nog even terug naar huis kunnnen gaan. D. zegt "ik vond al dat je het behoorlijk snel gedaan had". Om zeven uur zijn we weer in zijn casa, nadat ik onderweg nog bijna mijn evenwicht verlies.
Ik voel me een stuk prettiger, en merk dat ik per tien minuten helderder word. Rond kwart over zeven stuur ik Djo nog een smsje, dat gaat ondertussen al weer vrij goed. De periodes met visuals duren nu minder lang en ik begin me steeds beter te voelen. Vlak voor acht uur is het meeste er wel vanaf en ik kan nu weer vrij lange coherente gesprekken voeren. Ook dit wordt aan Djo gemeld en D. is blij dat hij nu weer iemand heeft met wie hij kan lullen. Ik voel me volop filosofisch en probeer zo goed en zo kwaad als het kan mijn trip te evalueren. Af en toe flitst er nog een visual langs, maar de muur verandert langzaam weer van groen naar grijs, de bloemen worden weer strepen en krullen.
Rond half 10 ben ik compleet uitgetript en ook wel uitgepraat. Voor de tweede keer word ik naar de bus gebracht. De bus komt snel en ik begin me vanaf dat moment echt heerlijk te voelen, compleet at peace met mezelf en de wereld. Helemaal Zen, baby. Ik doe mijn koptelefoontje in en geniet van Aretha Franklin die One Step Ahead voor me zingt. Op het station van Utrecht aangekomen moet ik 20 minuten wachten op mijn trein. Normaal vervelend, nu geen probleem. Terwijl ik luister naar Jimi Hendrix, Eliott Smith, John Lennon en INXS, geniet ik van alles wat ik zie. De verliefde stelletjes die gearmd door het station lopen, de bomen buiten, emoties die ik van de gezichten af kan lezen. Ik ben absoluut geen natuur-type, maar ik ben opeens erg blij dat er zoveel mooie natuur is in Nederland. Ontroerd stap ik de trein in. Het is druk. Tegenover me zit een meisje dat er nogal verdrietig uit ziet en ik heb het vermoeden dat ze óf net gedumpt is, óf een zware comedown van de pep heeft. Alles wat in me is wordt empatisch en het liefst wil ik haar troosten. Maar ik gedraag me en als ik na een tijdje de trein weer uitstap, wint de euforie het. Ik doe mijn fiets van het slot af en fiets in een recordtempo naar huis, met een euforie die me doet denken aan MDMA. Ik had dat niet verwacht en dat maakt de verrassing des te plezieriger.
Voordat ik mijn bed induik, lees ik nog wat reports op DF. Ik slaap daarna heerlijk. Dat ik de dag erna een forse hoofdpijn had, mocht de pret niet meer drukken. Het was een fijne eerste trip, en de interesse naar meer was gewekt..
..Lake.
Maaginhoud: 1 broodje kaas en vlak na inname een tosti.
Tijd van inname: 15.15
Plaats: in het huis van D.
Sitter: D. (nuchter, behalve 2 joints)
Het is 1 september en ik ben net een uurtje uit bed als ik een smsje van D. krijg. Ik ken hem al een tijdje via internet, maar heb hem nog nooit gemeet. Hij is net verhuisd naar Zeist en dat is aanleiding om mij uit te nodigen om eens te chillen. Hij is ook niet vies van drugs en daarom stel ik voor om te gaan trippen. Hij heeft redelijk wat ervaring met paddo's, maar zegt dat hij vandaag liever nuchter blijft. Geen probleem, dan kan hij mooi op mij letten. Het is mijn eerste trip en ik vond het een prettig idee dat ik wat aanspraak had. We duiken dus eerst Utrecht in om inkopen te doen. Ik wist dat er een smartshop op de Oudegracht was, maar niet meer precies waar. We duiken de coffeeshop in, waar D. een grammetje haalt, en ik vraag waar die smartshop was. Zelfs na de uitleg van de zelf ook niet meer helemaal heldere medewerker lopen we nog de verkeerde kant op, waarna de mensen buiten verbaasd opkijken als hij de moeite neemt om de shop uit te sprinten en ons alsnog de goede kant op te sturen. Vervolgens is de smartshop snel gevonden. Ik bestel een portie Mexicaanse, en sta al bijna op het punt te vertrekken, als de nogal afwazige medewerker vraagt "is het je eerste keer?", ik bevestig en hij schrikt opeens wakker. "Moet je niet dingen aan mij vragen dan?". Een lach onderdrukkend meld ik hem dat ik me behoorlijk goed heb ingelezen.
Het is kwart over drie als ik de paddo's uit de verpakking haal en begin op te kauwen. De smaak is niet echt lekker te noemen, en de textuur is nogal karton-achtig, maar het is een stuk minder dan ik verwacht had. Nadat ik de hele portie naar binnen gewerkt heb, vraagt D. of ik mee ga boodschappen doen. Omdat het maar 5 minuten lopen is, stem ik toe. Net op het moment dat we in de rij voor de kassa staan, begin ik de eerste effecten te merken. Ik merk dat de chaos zijn werk begint te doen, de terugweg is een stuk ingewikkelder dan de heenweg.Ik ben blij als ik kan zitten. Ik ben niet de lichtste, en de bank waarop ik zit is niet al te stevig, met als resultaat dat ik er lekker doorheen zak. Geen probleem, onderuit gezakt trippen is heerlijk. Terwijl D. zijn fakkel in de fik zet en ik een sigaret opsteek, begin ik de eerste visuals te zien. De muur, die van zichzelf vrij grijswit is, krijgt een paarsblauwe waas en de eerste patronen vormen zich. D. maakt een tosti voor me klaar die ik snel opeet. Ik had besloten om Djo op de hoogte te houden van mijn trip en het lijkt me een goed idee om haar nog even te smsen terwijl ik het nog kan. Ik krijg een smsje terug "Yes! Welkom in Wonderland!", dat een ontzettend grote smile op mijn gezicht brengt.
(in de achtergrond het bruggetje dat halverwege de route naar de winkel lag)
Vanaf dat moment, het is dan kwart over vier, begin ik te pieken. De patronen worden nu ook groen van kleur. De muur is al flink tot leven gekomen en ik zeg dat ik dit niet allemaal verwacht had. "Misschien heb je de paddo's een beetje onderschat", zegt D. Ik zeg dat ik behoorlijk hard aan het trippen ben, en beschrijf ongeveer wat ik zie. Hij zegt dat hij nog nooit zo hard heeft getript, waarvan ik weer moet lachen. De chaos is dan vrij compleet, smsen begint heel lastig te worden. Ik zit ruim een half uur vrij gebiologeerd naar de muur te staren, die me cirkeltjes, rechthoeken en ingewikkelde kaleidoscopische patronen in allerlei kleuren tonen. Ondertussen heb ik een grijns die niet van mn smoel te slaan is. D. zegt "ben je nou nog niet op die muur uitgekeken?". "Nee", zeg ik, "ik vermaak me nog wel even met die muur hehe". Toch ga ik iets later met mn hoofd in mn nek liggen zodat ik fijn op het plafond kan trippen. Het plafond dat op 2.60m staat, lijkt een stuk hoger.. en blauw (terwijl het toch echt vrij wit is). Ik begin groene patronen te zien die op bomen en struiken krijgen en ik krijg een soort van jungle vibe. Heel even lijkt het alsof ik een soort olifant zie, en iets later een Boeddha-achtig iets. De kleuren zijn zo mooi dat ik ontroerd ben en lach van plezier, ik krijg zelfs even vochtige oogjes.
Ik besluit dat het leuk is geweest met dat plafond en staar een paar minuten naar mn pols, die er heel mooi rood/paars/blauw uitziet. Daarna steek ik nog een peuk aan, die terwijl ik hem gewoon in mn vingers heb, langer en korter lijkt te worden. Ook de oranje gloed is nog nooit zo mooi geweest. Ik voel me ondertussen zo op mijn gemak dat ik een scheet laat. D., over wie ik me een beetje zorgen maakte of hij zich wel zou vermaken, moet lachen. Ik zeg "dat is niet zo netjes van me heh...".. hij zegt "Nee, dat is niet zo netjes", en opnieuw krijg ik een lachkick. D. vermaakte zich overigens wel, eerst met zijn laptop, en daarna met MTV. Er was ook een Discovery-programma over het boek van Openbaringen in de bijbel op, maar ik was te chaotisch om daar veel commentaar op te kunnen leveren. Ik kijk dan op mijn horloge, het is op dat moment ongeveer half zes. Ik zeg dat ik naar de WC moet. D. waarschuwt me voor de spiegel die daar hangt en zegt dat ik niet van mezelf moet schrikken. Ook als ik trip ben ik een eigenwijs stuk vreten en ik kijk toch in de spiegel. Ik zie er inderdaad vrij apart uit, met ogen die groter en kleiner worden, maar echt schrikken doe ik er niet van.
Dit is wel ongeveer het moment dat ik begin na te denken. Ik vertel dat ik diezelfde avond nog wel weer naar huis wil. D. is zichtbaar geschrokken: "dat had je me niet verteld". Die opmerking brengt me een beetje in paniek en ik probeer met mijn chaotische hoofd uit te rekenen hoelang de reis naar huis duurt. Ik kom er niet helemaal uit en sta op, en ga weer zitten. Na een kwartiertje krijg ik een helder moment, en vraag D. hoelang een gemiddelde trip bij hem duurde. Ik krijg nog een negatieve vibe als hij reageert met "Ik dacht dat je je goed had ingelezen", maar die verdwijnt met zijn antwoord, dat me geruststelt. Veel inzichten heb ik ondertussen niet van de trip gekregen, alleen dat elke trip op zichzelf anders is. Voor de rest heb ik toch vooral mooie kleurtjes liggen kijken.
Rond kwart over zes voel ik dat ik over het hoogtepunt heen ben. Ik stop alvast mijn iPod en wat andere zaken in mijn broekzak, en kom vervolgens tot de verbijsterende ontdekking dat ik de bodem van mijn broekzak niet kan vinden. Ik ben hoogst verbaast dat mijn hand zich als Alice gedraagt en het konijnenhol dat mijn broekzak is, binnenvalt. Om tien over half zeven vind ik dat ik wel naar huis kan. Ik heb op dat moment mijn gedachten genoeg op een rijtje om de weg naar huis weer goed te weten. D. brengt me naar de bushalte, waar we een kwartier moeten wachten op de bus. D. vind dat niet leuk maar ik moet lachen. Ik trip toch genoeg om me te vermaken, zeg ik. Het meisje dat ook op de bus staat te wachten kijkt ons een beetje vreemd aan en loopt een paar stappen de andere kant op. Toch geef ik na een paar minuten toe dat ik misschien iets te overmoedig was en dat we beter nog even terug naar huis kunnnen gaan. D. zegt "ik vond al dat je het behoorlijk snel gedaan had". Om zeven uur zijn we weer in zijn casa, nadat ik onderweg nog bijna mijn evenwicht verlies.
Ik voel me een stuk prettiger, en merk dat ik per tien minuten helderder word. Rond kwart over zeven stuur ik Djo nog een smsje, dat gaat ondertussen al weer vrij goed. De periodes met visuals duren nu minder lang en ik begin me steeds beter te voelen. Vlak voor acht uur is het meeste er wel vanaf en ik kan nu weer vrij lange coherente gesprekken voeren. Ook dit wordt aan Djo gemeld en D. is blij dat hij nu weer iemand heeft met wie hij kan lullen. Ik voel me volop filosofisch en probeer zo goed en zo kwaad als het kan mijn trip te evalueren. Af en toe flitst er nog een visual langs, maar de muur verandert langzaam weer van groen naar grijs, de bloemen worden weer strepen en krullen.
Rond half 10 ben ik compleet uitgetript en ook wel uitgepraat. Voor de tweede keer word ik naar de bus gebracht. De bus komt snel en ik begin me vanaf dat moment echt heerlijk te voelen, compleet at peace met mezelf en de wereld. Helemaal Zen, baby. Ik doe mijn koptelefoontje in en geniet van Aretha Franklin die One Step Ahead voor me zingt. Op het station van Utrecht aangekomen moet ik 20 minuten wachten op mijn trein. Normaal vervelend, nu geen probleem. Terwijl ik luister naar Jimi Hendrix, Eliott Smith, John Lennon en INXS, geniet ik van alles wat ik zie. De verliefde stelletjes die gearmd door het station lopen, de bomen buiten, emoties die ik van de gezichten af kan lezen. Ik ben absoluut geen natuur-type, maar ik ben opeens erg blij dat er zoveel mooie natuur is in Nederland. Ontroerd stap ik de trein in. Het is druk. Tegenover me zit een meisje dat er nogal verdrietig uit ziet en ik heb het vermoeden dat ze óf net gedumpt is, óf een zware comedown van de pep heeft. Alles wat in me is wordt empatisch en het liefst wil ik haar troosten. Maar ik gedraag me en als ik na een tijdje de trein weer uitstap, wint de euforie het. Ik doe mijn fiets van het slot af en fiets in een recordtempo naar huis, met een euforie die me doet denken aan MDMA. Ik had dat niet verwacht en dat maakt de verrassing des te plezieriger.
Voordat ik mijn bed induik, lees ik nog wat reports op DF. Ik slaap daarna heerlijk. Dat ik de dag erna een forse hoofdpijn had, mocht de pret niet meer drukken. Het was een fijne eerste trip, en de interesse naar meer was gewekt..
..Lake.
Was je bij Danny thuis? :P
