Ruigoord doet zijn naam eer aan!
Intro
Een report schrijven over een nacht vol met extreme en nieuwe ervaringen gaat een moeilijke klus worden. Ik ga het proberen, want deze mythische nacht kostte al mijn kracht, maar gaf mij weer nieuwe energie, nieuwe inspiratie. Twee grootheden die ik al tijden verloren was, of in ieder geval niet meer kon aanspreken. Waarschijnlijk ben ik de helft al vergeten wat er gebeurd is, gaten van die bewuste nacht zijn al een stuk opgelost, maar die hevige gedachtestroom kan ik onmogelijk in zijn geheel noteren.
Voorbereiding
Al dagen van te voren keek ik naar deze dag uit. Oud en nieuw, een groot feest, spacen op Ruigoord. Ik trip nogal graag, gebruik liever tripmiddelen dan anderen, dus dit moest wel een goede ervaring worden. Bijna was ik niet gegaan. De acid trips ervoor hadden me uitgeput en ik kon deze avontuurlijke ervaring bijna niet meer opbrengen. Nee, ik moest wel gaan. Van mijzelf en voor mijn vrienden. Deze avond moet het gaan worden. Een feest, een openbaring, een levensveranderlijke ervaring. En zo zou ik toch nog gaan naar Ruigoord, de vrijhaven die eerst een dorp was.
De acid halen die we daar zouden nuttigen was al een heel verhaal. Een Chinees restaurant in de achterstraatjes van Amsterdam, vreemde maar enerverende ontmoetingen. Een filmisch verhaal, dat ik nu niet meer ga vertellen, Ruigoord blokkeert elk ander verhaal. We zouden met z'n vieren gaan, maar de vierde spaceketeer kreeg last van wroeging over zijn drugsgebruik de laatste tijd en vond de temptatie die Ruigoord zeker zou worden te veel en besloot op veilige afstand te blijven en naar andere oorden gaan tijdens oud en nieuw. Een hele aderlating zou zeker later blijken, met z'n drieën is leuk trippen, maar je bent gedwongen als groep overal heen te gaan. Je kan moeilijk splitsen.
Maar ik dwaal af. De voorbereidingen mochten er zijn. Ba en Mi hadden voor een weeshuis boodschappen gedaan en ik zorgde voor een kwantiteit gerolde joints. Na een stuk of twintig, vijfentwintig dacht ik er wel genoeg te hebben voor ons drieën. Dit bleek een illusie, gelukkig had ik de restanten wiet meegenomen. De avond voor Ruigoord ben ik langs mijn handelsmannen gegaan en zorgde voor een grote voorraad pep. In eerdere situaties bleek namelijk dat pep zichzelf haast in onze neuzen opdrong. Vijf gram leek me toch een mooie hoop, gelukkig eindelijk wel een goede inschatting, want van die pep kan ik nu nog steeds dit report schrijven.
De reis en de aankomst
In de trein naar Ruigoord toe, begonnen we alvast in onze tripboeken te schrijven. Wat onze verwachtingen waren, enkele tekeningen. We houden vaak tijdens het trippen dit boekje bij, zodat mooie openbaringen bewaard blijven voor het leven. Toen we in Amsterdam aankwamen kreeg ik de eerste tegenslag. Ik had mijn rits van mijn jas door de sjaal heen getrokken en kreeg deze met geen mogelijkheid eraf. Ik was nog nooit naar Ruigoord geweest en vreesde de koude nacht. Maarja niets aan te doen. Aangekomen in het space dorp zag ik dingen buiten mijn verwachtingen. Ik had een soort lowlands-achtige tent verwacht, maar de kerk en de schuur bekoorden mij nog meer.
De kerk was helaas nog dicht, wat verwacht je als je voor zeven uur al arriveert. Gelukkig waren de mensen ze goed om ons alvast in de schuur binnen te laten. De schuur waar dadelijk een groot deel van dit verhaal zal afspelen.
Ik was het grondig zat dat mijn sjaal mijn jas belemmerde dicht of open te gaan dus besloot ik actie te ondernemen. Ik ging naar de opbouwers en vroeg een schaar, maar ik moest genoegen nemen met een joekel van een mes, ook goed. De operatie die ik zou gaan wagen kon haast niet anders dan misgaan. Van mijzelf ben ik niet bepaalt handig, bovendien was ik al goed stoned, dus waar ik met mijn hoofd zat?
Ik hakte voorzichtig de sjaal van mijn jas. Toen zat er nog steeds stof tussen de rits. Maar ik dacht hem nu wel open te kunnen ritsen, fout!!!!! Ik rukte met een ferme trek zo de rits van mijn jas. Wel verdomme. De rits zelf zag er nog goed uit, dus besloot nog een poging te wagen mijn jas te maken. Na een tang te hebben gesmeekt en een beetje gekloot lukte het zowaar mijn jas te fixen. Wajooooo!!! Ik ben lekker handig!!! Ik heb het over het hele feest wel duizend keer over gehad dat ik mijn jas gemaakt had, zo blij was ik.
Halleluja, laat het trippen beginnen!
Eindelijk, iets over zevenen ging de kerk open. Daar gingen we lekker loungen. Na enkele joints begonnen we ons lichtelijk te vervelen en we moesten nog zeker twee à drie uur wachten voordat het feest echt los zou barsten. Dus besloten we maar te beginnen met pep nakken en een zegel nemen. In welke volorde is mij een beetje ontschoten. Al die tijd hadden we een Portugees meegesleept die daar in zijn eentje gekomen was, hem gaven we ook een zegen. En nu maar wachten. Ondertussen vergaapte ik me aan de mooie versieringen in de kerk. Op de muren van de zijkant waren kerstballen geprojecteerd en in de koepel bewogen allerlei visuele olievlekachtige patronen. Whauw, in deze kerk wil ik zeker wel trippen dacht ik nog. Ik had oude zegels meegenomen en dacht, ik heb al zoveel getript de laatste tijd en ze zullen wel achteruit zijn gegaan, dus besloot maar om met anderhalf te beginnen in deze vreemde omgeving.
Rond tienen toen de acid mijn al niet zo heldere geest begon over te nemen, ging ook het asielzoekerscentrum (die schuur) open. Ba wilde erheen, maar ik wilde dat zeker niet. Ik begon hem zo hard te spacen, dat ik even niet wist waar ik het vandaan moest halen. Ik begin hem de laatste tijd niet meer geleidelijk te trippen, maar duik er middenin. Dan moet ik echt even acclimatiseren en wennen dat ik aan het trippen ben. Mi en Ba keken een beetje chagrijnig, maar begrepen dat ik nergens heen zou gaan en we hadden elkaar belooft bij elkaar te blijven aangezien we geen tripsitter hadden.
Op deze heftige momenten voel ik me net zoals ik me voelde toen ik bij zwemles voor het eerst in het grote koude bad moest. Ik heb dan wel zwembandjes, maar ik moet wel vertrouwen stellen in de badmeester en het water is zo koud! Het is echt even op adem komen. De acid stroomde alle kanten op, met vrij heftige visuals. Ik vind het moeilijk me te concentreren en kan dan even niemand aankijken. Ik denk dat ik dan balanceer op de rand van meteen totaal mijzelf verliezen en bad gaan en een fijne trip krijgen. Gelukkig ging ik niet bad. Dit ben ik overigens nog nooit gegaan.
Niet weer hè?!
Toen ik weer in controle was van mijn lichaam en was gewend aan de situatie en prikkels, merkte ik dat Mi het aan het verliezen was. Toch niet alweer? In zijn tripreport http://www.drugsforum.nl/viewtopic.php?t=10293 beschrijft hij dunnetjes hoe hij niet meer aanspreekbaar was en weer gebeurde het. Eerst probeerde hij Ba en mij te foppen, maar weldra zat hij over zichzelf en mij te kwijlen en stond zijn blik op oneindig. Gek hoe deze jongen zo sterk op acid reageert. Godver dacht ik eerst, moet ik weer babysitten in mijn trip. Maar gelukkig kreeg ik Mi weer aardig bij. Gelukkig maar. Wel kreeg hij weer zo'n infantielachtige waas over zijn handelen. Dit is in ieder geval in mijn ogen zo, ik weet niet hoe hij dat zelf ziet. In mij kwam weer een zorgzaam karakter op zo ik die ook kreeg in die ene trip die ik daarnet aanhaalde. Deze keer vond ik het echter minder eng en spannend dan de vorige keer, ik had het allemaal al meegemaakt dus ik dacht laat maar komen. Mi wilde al wel weer naar de tent en Ba ook, ik ook op zich wel. Toch weigerde ik naar die tent te gaan. Ik was er namelijk kort te voren even geweest, toen ik het terrein solo verkende. Ik wist dat de muziek keihard stond en de tent bol stond van de prikkels. Ik was bang dat mijn geliefde space-partner zichzelf daar dan compleet zou verliezen en mijn avond daardoor een wending zou nemen die ik niet wilde. Dus hield ik ons nog zeker een half uur in de kerk, tot ik dacht dat Mi weer helder genoeg reageerde om de tent in te kunnen, bovendien werd ik de kerk wel even zat.
Geiligheid
O, wacht voordat ik de rest van de avond vertel, moet er nog wat over de tijd in de kerk verteld worden. Daar zo zittend in die kerk, kwam met de trip ook een ongelooflijke geilheid opzetten. Ik heb het vrouwelijk schoon nog nooit zo aanschouwd. Ik hoop dat ik niet te veel mensen zat na te staren en dat geen enkel meisje er last van had, anders excuseer ik me nu alsnog. Daar in die kerk was één meisje met benen, ow die benen. Ze had een supermooi lichaam en kleren aan die haar schoonheid versterkten. Ze had zeker geen lelijk gezicht, maar haar benen slokten alle aandacht op. Wat heb ik van haar verschijning genoten, ook van vele andere meisjes, maar Longlegs bleef mijn blik gevangen houden.
Eindelijk, let's Dance!
Maar we waagden dus de sprong naar de tent. Het moet nog voor twaalven zijn geweest. Vanaf hier zullen mijn herinneringen niet meer helemaal chronologisch verlopen. De tijd vlocht zich na een goed uur trippen in mijn ziel, mijn tijdsbesef werd gruwelijk verstoord.
Binnen gekomen in de feesttent zag ik een massa mensen totaal los gaan op de muziek. Goa weerklonk door de spiekers. Dit ging hard, gruwelijk hard. Zo hard dat ik het nauwelijks aankon, maar dat zou niet uitmaken, want ik heb lekker oordopjes om het ietsje te dempen...
Noooooooooooo, ik ben ze vergeten, na mijn tas duizend keer doorzocht te hebben, kwam ik tot het inzicht dat ze nog op mijn bureau moesten liggen, klaar om meegenomen te worden. Ba danste en voelde zich volgens mij prima daar, maargoed hij is half doof en mijn oortjes nog niet. Na ruim een half uur trok ik het echt niet meer en smeekte ik mijn kameraden even aar buiten te gaan. Ik liet mijn spullen daar in de schuur, zo beloofde ik Ba daar zeker weer terug te komen en dat wilde ik ook zeker. De muziek was ook gewoon erg mooi, maar hard. We hebben een rondje gelopen, paar jonko's gesmoord en de neus bij gepoederd, ja we gingen goed los en de remmen waren niet meer aanwezig.
Fijne Spacedagen en een gelukkig nieuwjaar
Mi begon weer vreemd te doen en was zeker goed aan het trippen, hij was erg onrustig en wilde overal heen, maar nergens was het goed. Toen we een tijdje in de kerk zaten hebben we daar de twaalf uur meegemaakt. Bijna waren we het vergeten. Ik zei tegen Ba, het zou wel bijna 12uur zijn. Aah zou het, nee toch? Ik keek op mijn mobiel en het was precies een minuut voor twaalf. We wensten elkaar alvast een gelukkig nieuwjaar, toen er zich een vreemd schouwspel voltrok. Een oudere vrouw, met een gerimpeld mannelijk gezicht in een heksengewaad liep naar het podium en verdween. Nog geen tien seconde later komt deze chick weer terug met een of andere gigantische alpenhoorn, van zeker tweeëneenhalve meter.
De menigte telde de laatste tien seconden af en de heks zet het hem op een toeteren.
Hahaha, zo kan je ook het nieuwe jaar inluiden ja, of liever intoeteren. Ik moest hard lachen en wenste mijn gewaardeerde vrienden een zalig nieuwjaar.
Happy New Year !!!!
Na tien minuutjes of iets meer vertrokken we weer om die tent te overwinnen. Met het naar buiten gaan werd ik vrolijk begroet door een oudere man en hij wenste mij een gelukkig nieuwjaar. Goh wat aardig. Ik loop naar buiten, komt Ba op me af. Weet je wie net ons een gelukkig nieuwjaar heeft gewenst? Geen idee, heeft iemand dat gedaan dan? Ik was al lang weer meegevoerd met het prachtige plaatje dat de takken van de bomen gaven in contrast met de steeds grijzer wordende lucht.
Dat was Hans Plomp verdomme. Hans Plomp,.... ik dacht na, waar kende ik die naam toch van.... Dat is de schrijver van "uit je bol"! Ba was lyrisch. O ja, ik werd net begroet hè, wat grappig. Het vuurwerk was mooi, maar de knallen te hard. Het leken welhaast bloemen in de lucht, vuurregens, een visueel orgasme haast, maar de knallen waren beangstigend, vooral doordat ik niet kon plaatsen of ze in de lucht of in mijn gezicht knalden.
Groovy Baby
Na weer een neusje verder gingen we weer dansen in de schuur. Het geluid was nog steeds kanonnenhard, maar aan de zijkant viel het nog mee, dus besloot ik daar te dansen, terwijl Ba en Mi de massa in gingen. Ik vermaakte me wel, ik heb nog nooit zo lang, hard en spacey gedanst. Thuis had ik wel vaker tijdens het trippen gegrooved, maar dit was van heel andere orde. Ik spande spieren samen die ik nog nooit gevoeld had en ik voelde me één met de massa, één met de muziek.
Na een tijdje voelde ik me opeens niet meer zo één met de massa. Ik had eens goed om mij heen gekeken en vond mijzelf totaal niet passen tussen de rest. Haast iedereen zag er super alternatief uit, dreads, de meest aparte outfits, daar kwam ik dan aan in mijn spijkerbroek en een paar vrij doorsnee truien. Het enige wat nog een beetje alternatiever was, was een rode arafatsjaal die ik van Ba geleend had en eerder op de avond nog vast tussen mijn jas zat.
Ik begon mij een beetje onzeker te voelen tijdens mijn trip, maar gelukkig had ik Ba en Mi die mij opbeurden en ik had er al gauw geen last meer van.
Adempauze vijftigduizend!
Maar ik moest weer even weg. Ik trok het echt niet meer. Mi was al de hele tijd onrustig geweest en wilde alle kanten op dus moest Ba wel weer met ons mee, zij het met grote tegenzin. In deze adempauze zijn we door het dorp gelopen en de huizen en kunstwerken hebben we eens goed bekeken. We waren aan het filosoferen over de vrijhaven die het geweest was, de commune die er geleefd had en wat het nu zou kunnen worden. Dit alles onder het genot van wederom een lijntje en enkele jonko's. Eigenlijk heel grappig, iedereen gebruikte daar open en bloot drugs, het is al een vrijhaven, maar in onze belevenis kon dat beter, een soort vrijhaven voor druggies. Het werd mistig. Een paar meter zicht. Het was heerlijk hier doorheen te lopen. Lopen door de wolken. Je zou er haast in willen borstkrollen, jammer dat dat niet gaat.
Para pt. 2
Toen we weer langs de kerk kwamen besloten we even onze watervoorraad terug op pijl te brengen en ik had Ba beloofd een lekker pepbom te maken. Daar binnen gekomen dacht ik dat ze het complete interieur hadden veranderd, maar Ba verzekerde me dat alles nog het zelfde was, vreemd. Het volgende vond ik ook vreemd, Ba is iemand die toch redelijk veel drugservaringen heeft, maar een bom maken kon hij niet. Het kostte mij veel tijd voordat ik dit kon rijmen en dat ik inzag dat het echt geen luiigheid was (anders was hij hem mooi zelf komen te maken). Mijn God Mi begon weer te flippen, hij zei dat hij helemaal para werd van de groep mensen in de kerk. Het beving hem en hij wilde eigenlijk weg. Ik bouwde snel een bommetje, en wilde perse water hebben. Dus ging ik eerst water halen. Op weg naar de kraan word ik ingehaald door Ba en Mi. Ba zei: mijn god Jo, schiet nou alsjeblieft op ik weet niet hoe ik het buiten met hem moet redden. Ik dus zo snel als mogelijk water tappen en mijn spullen pakken om naar buiten te gaan. Ik was redelijk in paniek geraakt door wat Ba zei. Buiten aangekomen zaten ze rustig op een muurtje. Ba nam met het net gehaalde water zijn bom in en ik besloot nog maar eens de buis in het zakje te steken, ik werd namelijk best een beetje moe.
Dansen zul je slet!
Na een tijdje gezeten te hebben wilden Ba en ik wel weer naar de schuur, maar Mi was nog steeds para en wilde geen stap verzetten. Toen werd ik het echt een beetje zat en ik zei tegen ba dat we toch gewoon gingen, we waren immers lang genoeg weg geweest en Ba wilde heel graag dansen. Mi meesleurend arriveerden we weer bij de schuur en mengden we ons tussen de woelige wanordelijke mensenmenigte. Mi keek niet echt vrolijk en Ba ging weer ergens in het midden dansen. Elke vijf minuten kwam Mi op me af om te zeggen dat hij weg wilde. Toen heb ik hem eerst gezegd dat waar we ook waren hij het toch nooit goed vond, dus hij dan beter hier kon blijven waar Ba en ik het wel naar ons zin hadden, het leek te werken, toch zeker voor twintig minuten.
Hé Meisje (waarom ben ik toch zo'n lafaard!)
Zo schuin tegenover waar ik zat te dansen stond een meisje. Ze trok mijn aandacht. Ze was daar samen met een groep vrienden. Een deel liep al snel weg en een stelletje begon zichtbaar van elkaar te genieten. Daar stond ze, alleen, een beetje verveeld, dansend. Ik dacht bij mijzelf, dat is best een leuk meisje en naar mijn idee ontstond er oogcontact, al kan ik dit niet met zekerheid zeggen. Ik wilde wel erg graag dat het oogcontact was en ik spacede hem zwaar. Ik probeerde mijn move te maken, steeds iets dichterbij, ondertussen een plan bedenkend. Toen kwamen haar vrienden terug en durfde ik niet meer. Ondertussen kwam Mi weer dat hij weg wilde. Ik was dat zoo zat. Ik zei tegen hem: als je nou verdomme zo graag weg wilt, dan ga je Ba daar halen en gaan we! Mi had hier nog niet aan gedacht en deed een stap in de menigte, maar begon opeens met dansen. Ik denk dat hij de menigte niet aankon en niet de moeite kon vinden om onze derde kompaan te zoeken.
Dit zelfde tafereel heeft zich hierna nog veelvuldig afgespeeld. Ba voelde zich er wel schuldig over, ik niet. Als hij echt zo graag weg wilde, kon hij toch een stuk dwingender zijn en ons meenemen?
Ik weet niet hoe het met jullie zit jongen, maar ik begin hem nu toch hendig te spacen!
Toen ik dat meisje weer zocht, was ze plotsklaps verdwenen. Nee toch!!! Toen ik haar na een uur had opgegeven, zag ik haar opeens weer, ze stond niet ver weg, maar een kwartslag gedraaid van haar eerste positie. Zo dan space ik hem nog wel erg zwaar dacht ik toen. En dit was ook zo. Toen pas, rond een uurtje of één, twee, keek ik pas voor het eerst op de schermen die hingen en naar de schilderijen die hingen. Wááááá, die dingen konden echt niet stil staan. Ik keek eens goed naar de mensen, naar de tegels op de vloer, naar mijn handen en merkte dat er niets meer normaal was. Die oude zegels waren nog super vers!
Na een klein tijdje vertrok dat ene meisje, maar ik vond het allang niet erg meer, ze spookte niet meer in mijn hoofd, wel zwaaide ik nog even naar haar, maar ze zag het niet meer. Au revoir, Dame Mystique.
Na enkele jointjes en veel bier en sap, besloten we om Mi een plezier te doen en nog ene keer naar buiten te gaan. Daar nogmaals genakt, bommetje gemaakt en daarna weer de schuur in. Mi verzette zich hevig tegen dit plan, hij wilde liever in de piramide of desnoods in de buitenlucht onder een deken de rest van de nacht vertoeven. No Way!
Climax met Estse Chick
Het was inmiddels al wat later in de ochtend, een uur of drie, vier en gingen weer naar de schuur. Weer helemaal opgepept en klaar voor de laatste episode. De climax!
Tijd werd nu helemaal een ruim begrip. Ik was na al die pep en door de acid gigantisch van de kaart. Ik moet er niet uit hebben gezien. Het was tijd om te dansen. Terwijl iedereen zijn eigen plekje weer een beetje opzocht, stond bij mij in de buurt nu een ander meisje dat mijn aandacht trok. Ze zag dat ik naar haar keek en glimlachte naar mij. We dansten wat, ook Mi deed mee. Toen bood ze me een stuk Estse chocolade aan en we raakte in contact. We kletsten wat en de rest van de tijd feestte ze met ons mee. Er was ook een jongen bij haar, die zat de hele tijd op een bank de boel in de gaten te houden. het is me nog niet duidelijk, of het haar vriendje was of een broer, hoe dan ook, ik voelde dat ik voorzichtig moest zijn. We aten nog wat chocolade, dansten wat en ik was euforisch blij. Ik vond dit een leuk meisje en ook al zou ik waarschijnlijk geen move maken, dit was toch ook al super gezellig. We blowden nog wat en probeerden wat met elkaar te praten, maar ik tripte te hard en de muziek was te luid om een goede conversatie te kunnen hebben.
Dit meisje had wat stouts over zich heen, wat ondeugends. ze prikkelde me en ik was als was in haar handen. Ze nam mijn sjaal en heeft daar zeker wel een uur in gedanst. Het verrotte was, hij stond haar ook gewoon veel mooier.
Ik volgde haar overal, zelfs naar het midden, waar ik eerst nog niet heen wilde, door het geluid. Ba kwam er ook bij en was geïrriteerd dat ik nu wel die kant op kwam, alleen door dat meisje. Tja, verschil moet er wezen. We dansten nog wat, schuurden wat tegen elkaar aan. Toen kwam Ba op het briljante idee haar wat te drinken aan te bieden. Terwijl hij muntjes ging halen, besloot ik er nog ene te roken, maar nee toch, de hele berg joints was op! Hadden we dan al zo veel gerookt? Er zat niets anders op zelf te draaien, maar dat ging niet zo rap meer. De Estse chick duurde het te lang en maakte binnen het minuut de joint. Een beetje schaamtevol was dat wel, maar ja ik tripte, dus kon het me wel veroorloven vond ik.
Ik dacht dat er wel iets van een spanning was tussen haar en mij. We hadden weel gedanst, een leuke tijd gehad en daarvoor communiceerde ze maar weinig met Mi en Ba. Tot dan toe tenminste. Op eens leek ze van paard te wisselen en ging ze als een wilde achter Ba aan. Wel godver, hij is de homo en krijg steeds de chicks achter zich aan!!!!!
Het verkeerde paard!
Ik was duidelijk niet meer in beeld, ze fluisterde hem steeds dingen in zijn oor en wilde duidelijk heel wat van hem. Dingen die hij haar nooit zou geven. Dat zou zijn vriend nooit goed vinden, bovendien vindt hij hetero seks maar vies. Eerst baalde ik als een stekker en dacht, Ja hallo kom dan ook hier ik ga wel met je mee, maar later begon ik de humor er wel van in te zien. Eerst vond Ba deze vrouwelijke aandacht wel leuk, maar toen ze met hem alleen naar buiten wilde en zich steeds meer opdrong begon Ba steeds hopelozer te kijken. Dit schouwspel was te hilarisch. Ba keek steeds hulpelozer en wist duidelijk niet hoe hij haar moest afwimpelen.
Na een tijdje duurde het de chick het te lang. Tussen zes en acht uur ergens vertrok ze met haar mysterieuze jongen. Ze boden ons nog een lift aan met het busje waarmee ze gekomen waren. Wij waren echter nog niet uitgefeest en lieten ons nog een paar uurtjes gaan.
Opeens zei Ba. Kijk eens naar buiten, het is licht! Het was verdomme licht geworden zonder dat iemand het door had. Ik moest dit wel even zien en trad weer naar buiten. Ik nam een nak voor de bewaking, loosde wat afvalstoffen en ging de tent weer in.
De tijd begon langzaam weer grip op mij te hebben. Ik werd steeds moeier, gelukkig hield de pep me op de been. Ik begon weer als een malle te dansen ook al begon ik overal pijntjes te voelen, maar dat kan me niets verrotten. Ik moest en zou zo veel mogelijk genieten als ik kon, tot ik niet meer kon.
The return of longlegs vs. botsing
Hier zag ik longlegs weer en ze had weer al mijn aandacht, terwijl ik de meest idiote moves uithaalde die ik ooit gefabriceerd had. Ik had vaak op youtube filmpjes gezien van goa feesten en die mensen uitgelachen die daar zo raar aan het dansen waren. Nu was ik zelf bezig en misschien nog wel een graatje erger. Rare been combinaties, met handen en armen die alle kanten op zwaaiden. Ik ging zo op in mijn dansen en longlegs dat ik niet echt notie had van de rest van de menigte. Dat bleek, want met een van die gekke beenmoves haakte ik bijna een wat oudere vrouw onderuit. Gelukkig vond ze het niet erg, ze lachte lief en ik knikte en danste weer bizar hard verder. Nog geen vijf minuten later stootte ik haar weer aan, domme idioot die ik daar ben. En je gelooft het of niet, maar een derde keer kon ik een frontale botsing niet voorkomen. Ik verontschuldigde me in verschillende talen, maar dit keer lachte ze me iets te veel. Ze pakte me vast en begon als een malle met me te dansen en ik zag in haar blik dat ze zo haar move zou maken en me minstens zou proberen te zoenen.
Dit ging echt niet gebeuren, was ze nou 15 jaar jonger geweest en rimpellozer, wie weet, maar de tand des tijd had te veel aan haar gezeten en wie weet nog meer. Ik rukte me in een soepele beweging van haar los, gaf haar een soort afscheidsknik en vluchtte snel naar mijn maatjes. Nu was het ba die om mij moest lachen. Heb je beet zei hij, dan neem je het er niet van. Ook Mi moest lachen. Op een oude fiets moet je het leren! Nou misschien wel, maar dan zij in ieder geval niet.
En we gaan nog niet naar huis! Toch?
We dansten nog wat, toen Mi en Ba naar huis wilde het was toen precies half tien. Ik was nog niet volledig uitgetript en treuzelde zo lang mogelijk, maar uiteindelijk moest ik aan ze toegeven en verlieten we de schuur voor de laatste maal. We gingen voor de kerk zitten. Ik belde eerst wat en maakte na heel wat aandringen uiteindelijk toch nog een bom voor Ba. Zelf hoefde ik niet meer, ik stuiterde nog behoorlijk. We maakte nog twee joints en begonnen aan onze terugreis.
Epiloog
Aangekomen op het station, had ik nog steeds visuals. Het was een uur of tien. Alledrie waren we gigantisch van de kaart dus besloten we zo'n ns-man onze route te laten uitstippelen. Ondertussen klonken de stationsgeluiden precies als de Goa die ik die hele nacht ervoor had gehoord. De stationspeaker meldden enkele vertragingen. Dit klonk zwaar cyber. Dat was daar nog even zwaar genieten van de muziek die er niet was. Ook in de trein, waar mijn laatste visuals verdwenen in de tekeningen die op de muur van de wagon zitten. Het goa- geluid bleef ik horen. In de trein pakte ik voor het eerst mijn tripboek weer en begon tekeningen te maken en dingen te noteren over het afgelopen feest waar ik zo intens van genoten had.
Weer in hometown aangekomen besloot ik uit te brakken bij Ba. Mijn ouders moesten me zo zeker niet zien. Mi ging al snel weg, maar Ba en ik bleven onder het genot van vele joints lustig erop los discussiëren. Al ging dit steeds moeilijker omdat we de concentratie verloren en niet meer wisten wat we besproken hadden. Aan het einde kwam Ke nog langs. We chillden nog even, waarna ik mijn spullen pakte en met Ke achterop naar huis fietste. Dit ging wel met de nodige moeite, ik was stuk kapot.
Thuis aangekomen had ik twee boze ouders tegenover me die teleurgesteld waren dat ik drugs gebruikt had.
Ke ging naar boven tv kijken, terwijl ik een momentje voor mijzelf nam en ging douchen. Uit de douchekop kwamen verdomme nog steeds die goageluiden. Dat mocht ook wel eens ophouden.
De volgende dag werd ik pas laat wakker, nog volkomen uitgeput. Ik had en heb nu na ruim drie dagen nog steeds een verrekte spierpijn in mijn benen, maar het was het dubbel en dwars waard!!! Volgende keer Solstice??
Ik hoop dat jullie de aandacht erbij hebben kunnen houden, het verhaal is misschien wat groot geworden, maar het is dan ook meer een herinnering voor mijzelf, zodat ik zo veel mogelijk van de avond blijf onthouden. Graag krijg ik feedback op de inhoud van het verhaal, maar ook de schrijfstijl en zo. Zo hoop ik steeds betere reports te schrijven.
een lieve peppie groet,
Johannes de Tripper[/b]
Intro
Een report schrijven over een nacht vol met extreme en nieuwe ervaringen gaat een moeilijke klus worden. Ik ga het proberen, want deze mythische nacht kostte al mijn kracht, maar gaf mij weer nieuwe energie, nieuwe inspiratie. Twee grootheden die ik al tijden verloren was, of in ieder geval niet meer kon aanspreken. Waarschijnlijk ben ik de helft al vergeten wat er gebeurd is, gaten van die bewuste nacht zijn al een stuk opgelost, maar die hevige gedachtestroom kan ik onmogelijk in zijn geheel noteren.
Voorbereiding
Al dagen van te voren keek ik naar deze dag uit. Oud en nieuw, een groot feest, spacen op Ruigoord. Ik trip nogal graag, gebruik liever tripmiddelen dan anderen, dus dit moest wel een goede ervaring worden. Bijna was ik niet gegaan. De acid trips ervoor hadden me uitgeput en ik kon deze avontuurlijke ervaring bijna niet meer opbrengen. Nee, ik moest wel gaan. Van mijzelf en voor mijn vrienden. Deze avond moet het gaan worden. Een feest, een openbaring, een levensveranderlijke ervaring. En zo zou ik toch nog gaan naar Ruigoord, de vrijhaven die eerst een dorp was.
De acid halen die we daar zouden nuttigen was al een heel verhaal. Een Chinees restaurant in de achterstraatjes van Amsterdam, vreemde maar enerverende ontmoetingen. Een filmisch verhaal, dat ik nu niet meer ga vertellen, Ruigoord blokkeert elk ander verhaal. We zouden met z'n vieren gaan, maar de vierde spaceketeer kreeg last van wroeging over zijn drugsgebruik de laatste tijd en vond de temptatie die Ruigoord zeker zou worden te veel en besloot op veilige afstand te blijven en naar andere oorden gaan tijdens oud en nieuw. Een hele aderlating zou zeker later blijken, met z'n drieën is leuk trippen, maar je bent gedwongen als groep overal heen te gaan. Je kan moeilijk splitsen.
Maar ik dwaal af. De voorbereidingen mochten er zijn. Ba en Mi hadden voor een weeshuis boodschappen gedaan en ik zorgde voor een kwantiteit gerolde joints. Na een stuk of twintig, vijfentwintig dacht ik er wel genoeg te hebben voor ons drieën. Dit bleek een illusie, gelukkig had ik de restanten wiet meegenomen. De avond voor Ruigoord ben ik langs mijn handelsmannen gegaan en zorgde voor een grote voorraad pep. In eerdere situaties bleek namelijk dat pep zichzelf haast in onze neuzen opdrong. Vijf gram leek me toch een mooie hoop, gelukkig eindelijk wel een goede inschatting, want van die pep kan ik nu nog steeds dit report schrijven.
De reis en de aankomst
In de trein naar Ruigoord toe, begonnen we alvast in onze tripboeken te schrijven. Wat onze verwachtingen waren, enkele tekeningen. We houden vaak tijdens het trippen dit boekje bij, zodat mooie openbaringen bewaard blijven voor het leven. Toen we in Amsterdam aankwamen kreeg ik de eerste tegenslag. Ik had mijn rits van mijn jas door de sjaal heen getrokken en kreeg deze met geen mogelijkheid eraf. Ik was nog nooit naar Ruigoord geweest en vreesde de koude nacht. Maarja niets aan te doen. Aangekomen in het space dorp zag ik dingen buiten mijn verwachtingen. Ik had een soort lowlands-achtige tent verwacht, maar de kerk en de schuur bekoorden mij nog meer.
De kerk was helaas nog dicht, wat verwacht je als je voor zeven uur al arriveert. Gelukkig waren de mensen ze goed om ons alvast in de schuur binnen te laten. De schuur waar dadelijk een groot deel van dit verhaal zal afspelen.
Ik was het grondig zat dat mijn sjaal mijn jas belemmerde dicht of open te gaan dus besloot ik actie te ondernemen. Ik ging naar de opbouwers en vroeg een schaar, maar ik moest genoegen nemen met een joekel van een mes, ook goed. De operatie die ik zou gaan wagen kon haast niet anders dan misgaan. Van mijzelf ben ik niet bepaalt handig, bovendien was ik al goed stoned, dus waar ik met mijn hoofd zat?
Ik hakte voorzichtig de sjaal van mijn jas. Toen zat er nog steeds stof tussen de rits. Maar ik dacht hem nu wel open te kunnen ritsen, fout!!!!! Ik rukte met een ferme trek zo de rits van mijn jas. Wel verdomme. De rits zelf zag er nog goed uit, dus besloot nog een poging te wagen mijn jas te maken. Na een tang te hebben gesmeekt en een beetje gekloot lukte het zowaar mijn jas te fixen. Wajooooo!!! Ik ben lekker handig!!! Ik heb het over het hele feest wel duizend keer over gehad dat ik mijn jas gemaakt had, zo blij was ik.
Halleluja, laat het trippen beginnen!
Eindelijk, iets over zevenen ging de kerk open. Daar gingen we lekker loungen. Na enkele joints begonnen we ons lichtelijk te vervelen en we moesten nog zeker twee à drie uur wachten voordat het feest echt los zou barsten. Dus besloten we maar te beginnen met pep nakken en een zegel nemen. In welke volorde is mij een beetje ontschoten. Al die tijd hadden we een Portugees meegesleept die daar in zijn eentje gekomen was, hem gaven we ook een zegen. En nu maar wachten. Ondertussen vergaapte ik me aan de mooie versieringen in de kerk. Op de muren van de zijkant waren kerstballen geprojecteerd en in de koepel bewogen allerlei visuele olievlekachtige patronen. Whauw, in deze kerk wil ik zeker wel trippen dacht ik nog. Ik had oude zegels meegenomen en dacht, ik heb al zoveel getript de laatste tijd en ze zullen wel achteruit zijn gegaan, dus besloot maar om met anderhalf te beginnen in deze vreemde omgeving.
Rond tienen toen de acid mijn al niet zo heldere geest begon over te nemen, ging ook het asielzoekerscentrum (die schuur) open. Ba wilde erheen, maar ik wilde dat zeker niet. Ik begon hem zo hard te spacen, dat ik even niet wist waar ik het vandaan moest halen. Ik begin hem de laatste tijd niet meer geleidelijk te trippen, maar duik er middenin. Dan moet ik echt even acclimatiseren en wennen dat ik aan het trippen ben. Mi en Ba keken een beetje chagrijnig, maar begrepen dat ik nergens heen zou gaan en we hadden elkaar belooft bij elkaar te blijven aangezien we geen tripsitter hadden.
Op deze heftige momenten voel ik me net zoals ik me voelde toen ik bij zwemles voor het eerst in het grote koude bad moest. Ik heb dan wel zwembandjes, maar ik moet wel vertrouwen stellen in de badmeester en het water is zo koud! Het is echt even op adem komen. De acid stroomde alle kanten op, met vrij heftige visuals. Ik vind het moeilijk me te concentreren en kan dan even niemand aankijken. Ik denk dat ik dan balanceer op de rand van meteen totaal mijzelf verliezen en bad gaan en een fijne trip krijgen. Gelukkig ging ik niet bad. Dit ben ik overigens nog nooit gegaan.
Niet weer hè?!
Toen ik weer in controle was van mijn lichaam en was gewend aan de situatie en prikkels, merkte ik dat Mi het aan het verliezen was. Toch niet alweer? In zijn tripreport http://www.drugsforum.nl/viewtopic.php?t=10293 beschrijft hij dunnetjes hoe hij niet meer aanspreekbaar was en weer gebeurde het. Eerst probeerde hij Ba en mij te foppen, maar weldra zat hij over zichzelf en mij te kwijlen en stond zijn blik op oneindig. Gek hoe deze jongen zo sterk op acid reageert. Godver dacht ik eerst, moet ik weer babysitten in mijn trip. Maar gelukkig kreeg ik Mi weer aardig bij. Gelukkig maar. Wel kreeg hij weer zo'n infantielachtige waas over zijn handelen. Dit is in ieder geval in mijn ogen zo, ik weet niet hoe hij dat zelf ziet. In mij kwam weer een zorgzaam karakter op zo ik die ook kreeg in die ene trip die ik daarnet aanhaalde. Deze keer vond ik het echter minder eng en spannend dan de vorige keer, ik had het allemaal al meegemaakt dus ik dacht laat maar komen. Mi wilde al wel weer naar de tent en Ba ook, ik ook op zich wel. Toch weigerde ik naar die tent te gaan. Ik was er namelijk kort te voren even geweest, toen ik het terrein solo verkende. Ik wist dat de muziek keihard stond en de tent bol stond van de prikkels. Ik was bang dat mijn geliefde space-partner zichzelf daar dan compleet zou verliezen en mijn avond daardoor een wending zou nemen die ik niet wilde. Dus hield ik ons nog zeker een half uur in de kerk, tot ik dacht dat Mi weer helder genoeg reageerde om de tent in te kunnen, bovendien werd ik de kerk wel even zat.
Geiligheid
O, wacht voordat ik de rest van de avond vertel, moet er nog wat over de tijd in de kerk verteld worden. Daar zo zittend in die kerk, kwam met de trip ook een ongelooflijke geilheid opzetten. Ik heb het vrouwelijk schoon nog nooit zo aanschouwd. Ik hoop dat ik niet te veel mensen zat na te staren en dat geen enkel meisje er last van had, anders excuseer ik me nu alsnog. Daar in die kerk was één meisje met benen, ow die benen. Ze had een supermooi lichaam en kleren aan die haar schoonheid versterkten. Ze had zeker geen lelijk gezicht, maar haar benen slokten alle aandacht op. Wat heb ik van haar verschijning genoten, ook van vele andere meisjes, maar Longlegs bleef mijn blik gevangen houden.
Eindelijk, let's Dance!
Maar we waagden dus de sprong naar de tent. Het moet nog voor twaalven zijn geweest. Vanaf hier zullen mijn herinneringen niet meer helemaal chronologisch verlopen. De tijd vlocht zich na een goed uur trippen in mijn ziel, mijn tijdsbesef werd gruwelijk verstoord.
Binnen gekomen in de feesttent zag ik een massa mensen totaal los gaan op de muziek. Goa weerklonk door de spiekers. Dit ging hard, gruwelijk hard. Zo hard dat ik het nauwelijks aankon, maar dat zou niet uitmaken, want ik heb lekker oordopjes om het ietsje te dempen...
Noooooooooooo, ik ben ze vergeten, na mijn tas duizend keer doorzocht te hebben, kwam ik tot het inzicht dat ze nog op mijn bureau moesten liggen, klaar om meegenomen te worden. Ba danste en voelde zich volgens mij prima daar, maargoed hij is half doof en mijn oortjes nog niet. Na ruim een half uur trok ik het echt niet meer en smeekte ik mijn kameraden even aar buiten te gaan. Ik liet mijn spullen daar in de schuur, zo beloofde ik Ba daar zeker weer terug te komen en dat wilde ik ook zeker. De muziek was ook gewoon erg mooi, maar hard. We hebben een rondje gelopen, paar jonko's gesmoord en de neus bij gepoederd, ja we gingen goed los en de remmen waren niet meer aanwezig.
Fijne Spacedagen en een gelukkig nieuwjaar
Mi begon weer vreemd te doen en was zeker goed aan het trippen, hij was erg onrustig en wilde overal heen, maar nergens was het goed. Toen we een tijdje in de kerk zaten hebben we daar de twaalf uur meegemaakt. Bijna waren we het vergeten. Ik zei tegen Ba, het zou wel bijna 12uur zijn. Aah zou het, nee toch? Ik keek op mijn mobiel en het was precies een minuut voor twaalf. We wensten elkaar alvast een gelukkig nieuwjaar, toen er zich een vreemd schouwspel voltrok. Een oudere vrouw, met een gerimpeld mannelijk gezicht in een heksengewaad liep naar het podium en verdween. Nog geen tien seconde later komt deze chick weer terug met een of andere gigantische alpenhoorn, van zeker tweeëneenhalve meter.
De menigte telde de laatste tien seconden af en de heks zet het hem op een toeteren.
Hahaha, zo kan je ook het nieuwe jaar inluiden ja, of liever intoeteren. Ik moest hard lachen en wenste mijn gewaardeerde vrienden een zalig nieuwjaar.
Happy New Year !!!!
Na tien minuutjes of iets meer vertrokken we weer om die tent te overwinnen. Met het naar buiten gaan werd ik vrolijk begroet door een oudere man en hij wenste mij een gelukkig nieuwjaar. Goh wat aardig. Ik loop naar buiten, komt Ba op me af. Weet je wie net ons een gelukkig nieuwjaar heeft gewenst? Geen idee, heeft iemand dat gedaan dan? Ik was al lang weer meegevoerd met het prachtige plaatje dat de takken van de bomen gaven in contrast met de steeds grijzer wordende lucht.
Dat was Hans Plomp verdomme. Hans Plomp,.... ik dacht na, waar kende ik die naam toch van.... Dat is de schrijver van "uit je bol"! Ba was lyrisch. O ja, ik werd net begroet hè, wat grappig. Het vuurwerk was mooi, maar de knallen te hard. Het leken welhaast bloemen in de lucht, vuurregens, een visueel orgasme haast, maar de knallen waren beangstigend, vooral doordat ik niet kon plaatsen of ze in de lucht of in mijn gezicht knalden.
Groovy Baby
Na weer een neusje verder gingen we weer dansen in de schuur. Het geluid was nog steeds kanonnenhard, maar aan de zijkant viel het nog mee, dus besloot ik daar te dansen, terwijl Ba en Mi de massa in gingen. Ik vermaakte me wel, ik heb nog nooit zo lang, hard en spacey gedanst. Thuis had ik wel vaker tijdens het trippen gegrooved, maar dit was van heel andere orde. Ik spande spieren samen die ik nog nooit gevoeld had en ik voelde me één met de massa, één met de muziek.
Na een tijdje voelde ik me opeens niet meer zo één met de massa. Ik had eens goed om mij heen gekeken en vond mijzelf totaal niet passen tussen de rest. Haast iedereen zag er super alternatief uit, dreads, de meest aparte outfits, daar kwam ik dan aan in mijn spijkerbroek en een paar vrij doorsnee truien. Het enige wat nog een beetje alternatiever was, was een rode arafatsjaal die ik van Ba geleend had en eerder op de avond nog vast tussen mijn jas zat.
Ik begon mij een beetje onzeker te voelen tijdens mijn trip, maar gelukkig had ik Ba en Mi die mij opbeurden en ik had er al gauw geen last meer van.
Adempauze vijftigduizend!
Maar ik moest weer even weg. Ik trok het echt niet meer. Mi was al de hele tijd onrustig geweest en wilde alle kanten op dus moest Ba wel weer met ons mee, zij het met grote tegenzin. In deze adempauze zijn we door het dorp gelopen en de huizen en kunstwerken hebben we eens goed bekeken. We waren aan het filosoferen over de vrijhaven die het geweest was, de commune die er geleefd had en wat het nu zou kunnen worden. Dit alles onder het genot van wederom een lijntje en enkele jonko's. Eigenlijk heel grappig, iedereen gebruikte daar open en bloot drugs, het is al een vrijhaven, maar in onze belevenis kon dat beter, een soort vrijhaven voor druggies. Het werd mistig. Een paar meter zicht. Het was heerlijk hier doorheen te lopen. Lopen door de wolken. Je zou er haast in willen borstkrollen, jammer dat dat niet gaat.
Para pt. 2
Toen we weer langs de kerk kwamen besloten we even onze watervoorraad terug op pijl te brengen en ik had Ba beloofd een lekker pepbom te maken. Daar binnen gekomen dacht ik dat ze het complete interieur hadden veranderd, maar Ba verzekerde me dat alles nog het zelfde was, vreemd. Het volgende vond ik ook vreemd, Ba is iemand die toch redelijk veel drugservaringen heeft, maar een bom maken kon hij niet. Het kostte mij veel tijd voordat ik dit kon rijmen en dat ik inzag dat het echt geen luiigheid was (anders was hij hem mooi zelf komen te maken). Mijn God Mi begon weer te flippen, hij zei dat hij helemaal para werd van de groep mensen in de kerk. Het beving hem en hij wilde eigenlijk weg. Ik bouwde snel een bommetje, en wilde perse water hebben. Dus ging ik eerst water halen. Op weg naar de kraan word ik ingehaald door Ba en Mi. Ba zei: mijn god Jo, schiet nou alsjeblieft op ik weet niet hoe ik het buiten met hem moet redden. Ik dus zo snel als mogelijk water tappen en mijn spullen pakken om naar buiten te gaan. Ik was redelijk in paniek geraakt door wat Ba zei. Buiten aangekomen zaten ze rustig op een muurtje. Ba nam met het net gehaalde water zijn bom in en ik besloot nog maar eens de buis in het zakje te steken, ik werd namelijk best een beetje moe.
Dansen zul je slet!
Na een tijdje gezeten te hebben wilden Ba en ik wel weer naar de schuur, maar Mi was nog steeds para en wilde geen stap verzetten. Toen werd ik het echt een beetje zat en ik zei tegen ba dat we toch gewoon gingen, we waren immers lang genoeg weg geweest en Ba wilde heel graag dansen. Mi meesleurend arriveerden we weer bij de schuur en mengden we ons tussen de woelige wanordelijke mensenmenigte. Mi keek niet echt vrolijk en Ba ging weer ergens in het midden dansen. Elke vijf minuten kwam Mi op me af om te zeggen dat hij weg wilde. Toen heb ik hem eerst gezegd dat waar we ook waren hij het toch nooit goed vond, dus hij dan beter hier kon blijven waar Ba en ik het wel naar ons zin hadden, het leek te werken, toch zeker voor twintig minuten.
Hé Meisje (waarom ben ik toch zo'n lafaard!)
Zo schuin tegenover waar ik zat te dansen stond een meisje. Ze trok mijn aandacht. Ze was daar samen met een groep vrienden. Een deel liep al snel weg en een stelletje begon zichtbaar van elkaar te genieten. Daar stond ze, alleen, een beetje verveeld, dansend. Ik dacht bij mijzelf, dat is best een leuk meisje en naar mijn idee ontstond er oogcontact, al kan ik dit niet met zekerheid zeggen. Ik wilde wel erg graag dat het oogcontact was en ik spacede hem zwaar. Ik probeerde mijn move te maken, steeds iets dichterbij, ondertussen een plan bedenkend. Toen kwamen haar vrienden terug en durfde ik niet meer. Ondertussen kwam Mi weer dat hij weg wilde. Ik was dat zoo zat. Ik zei tegen hem: als je nou verdomme zo graag weg wilt, dan ga je Ba daar halen en gaan we! Mi had hier nog niet aan gedacht en deed een stap in de menigte, maar begon opeens met dansen. Ik denk dat hij de menigte niet aankon en niet de moeite kon vinden om onze derde kompaan te zoeken.
Dit zelfde tafereel heeft zich hierna nog veelvuldig afgespeeld. Ba voelde zich er wel schuldig over, ik niet. Als hij echt zo graag weg wilde, kon hij toch een stuk dwingender zijn en ons meenemen?
Ik weet niet hoe het met jullie zit jongen, maar ik begin hem nu toch hendig te spacen!
Toen ik dat meisje weer zocht, was ze plotsklaps verdwenen. Nee toch!!! Toen ik haar na een uur had opgegeven, zag ik haar opeens weer, ze stond niet ver weg, maar een kwartslag gedraaid van haar eerste positie. Zo dan space ik hem nog wel erg zwaar dacht ik toen. En dit was ook zo. Toen pas, rond een uurtje of één, twee, keek ik pas voor het eerst op de schermen die hingen en naar de schilderijen die hingen. Wááááá, die dingen konden echt niet stil staan. Ik keek eens goed naar de mensen, naar de tegels op de vloer, naar mijn handen en merkte dat er niets meer normaal was. Die oude zegels waren nog super vers!
Na een klein tijdje vertrok dat ene meisje, maar ik vond het allang niet erg meer, ze spookte niet meer in mijn hoofd, wel zwaaide ik nog even naar haar, maar ze zag het niet meer. Au revoir, Dame Mystique.
Na enkele jointjes en veel bier en sap, besloten we om Mi een plezier te doen en nog ene keer naar buiten te gaan. Daar nogmaals genakt, bommetje gemaakt en daarna weer de schuur in. Mi verzette zich hevig tegen dit plan, hij wilde liever in de piramide of desnoods in de buitenlucht onder een deken de rest van de nacht vertoeven. No Way!
Climax met Estse Chick
Het was inmiddels al wat later in de ochtend, een uur of drie, vier en gingen weer naar de schuur. Weer helemaal opgepept en klaar voor de laatste episode. De climax!
Tijd werd nu helemaal een ruim begrip. Ik was na al die pep en door de acid gigantisch van de kaart. Ik moet er niet uit hebben gezien. Het was tijd om te dansen. Terwijl iedereen zijn eigen plekje weer een beetje opzocht, stond bij mij in de buurt nu een ander meisje dat mijn aandacht trok. Ze zag dat ik naar haar keek en glimlachte naar mij. We dansten wat, ook Mi deed mee. Toen bood ze me een stuk Estse chocolade aan en we raakte in contact. We kletsten wat en de rest van de tijd feestte ze met ons mee. Er was ook een jongen bij haar, die zat de hele tijd op een bank de boel in de gaten te houden. het is me nog niet duidelijk, of het haar vriendje was of een broer, hoe dan ook, ik voelde dat ik voorzichtig moest zijn. We aten nog wat chocolade, dansten wat en ik was euforisch blij. Ik vond dit een leuk meisje en ook al zou ik waarschijnlijk geen move maken, dit was toch ook al super gezellig. We blowden nog wat en probeerden wat met elkaar te praten, maar ik tripte te hard en de muziek was te luid om een goede conversatie te kunnen hebben.
Dit meisje had wat stouts over zich heen, wat ondeugends. ze prikkelde me en ik was als was in haar handen. Ze nam mijn sjaal en heeft daar zeker wel een uur in gedanst. Het verrotte was, hij stond haar ook gewoon veel mooier.
Ik volgde haar overal, zelfs naar het midden, waar ik eerst nog niet heen wilde, door het geluid. Ba kwam er ook bij en was geïrriteerd dat ik nu wel die kant op kwam, alleen door dat meisje. Tja, verschil moet er wezen. We dansten nog wat, schuurden wat tegen elkaar aan. Toen kwam Ba op het briljante idee haar wat te drinken aan te bieden. Terwijl hij muntjes ging halen, besloot ik er nog ene te roken, maar nee toch, de hele berg joints was op! Hadden we dan al zo veel gerookt? Er zat niets anders op zelf te draaien, maar dat ging niet zo rap meer. De Estse chick duurde het te lang en maakte binnen het minuut de joint. Een beetje schaamtevol was dat wel, maar ja ik tripte, dus kon het me wel veroorloven vond ik.
Ik dacht dat er wel iets van een spanning was tussen haar en mij. We hadden weel gedanst, een leuke tijd gehad en daarvoor communiceerde ze maar weinig met Mi en Ba. Tot dan toe tenminste. Op eens leek ze van paard te wisselen en ging ze als een wilde achter Ba aan. Wel godver, hij is de homo en krijg steeds de chicks achter zich aan!!!!!
Het verkeerde paard!
Ik was duidelijk niet meer in beeld, ze fluisterde hem steeds dingen in zijn oor en wilde duidelijk heel wat van hem. Dingen die hij haar nooit zou geven. Dat zou zijn vriend nooit goed vinden, bovendien vindt hij hetero seks maar vies. Eerst baalde ik als een stekker en dacht, Ja hallo kom dan ook hier ik ga wel met je mee, maar later begon ik de humor er wel van in te zien. Eerst vond Ba deze vrouwelijke aandacht wel leuk, maar toen ze met hem alleen naar buiten wilde en zich steeds meer opdrong begon Ba steeds hopelozer te kijken. Dit schouwspel was te hilarisch. Ba keek steeds hulpelozer en wist duidelijk niet hoe hij haar moest afwimpelen.
Na een tijdje duurde het de chick het te lang. Tussen zes en acht uur ergens vertrok ze met haar mysterieuze jongen. Ze boden ons nog een lift aan met het busje waarmee ze gekomen waren. Wij waren echter nog niet uitgefeest en lieten ons nog een paar uurtjes gaan.
Opeens zei Ba. Kijk eens naar buiten, het is licht! Het was verdomme licht geworden zonder dat iemand het door had. Ik moest dit wel even zien en trad weer naar buiten. Ik nam een nak voor de bewaking, loosde wat afvalstoffen en ging de tent weer in.
De tijd begon langzaam weer grip op mij te hebben. Ik werd steeds moeier, gelukkig hield de pep me op de been. Ik begon weer als een malle te dansen ook al begon ik overal pijntjes te voelen, maar dat kan me niets verrotten. Ik moest en zou zo veel mogelijk genieten als ik kon, tot ik niet meer kon.
The return of longlegs vs. botsing
Hier zag ik longlegs weer en ze had weer al mijn aandacht, terwijl ik de meest idiote moves uithaalde die ik ooit gefabriceerd had. Ik had vaak op youtube filmpjes gezien van goa feesten en die mensen uitgelachen die daar zo raar aan het dansen waren. Nu was ik zelf bezig en misschien nog wel een graatje erger. Rare been combinaties, met handen en armen die alle kanten op zwaaiden. Ik ging zo op in mijn dansen en longlegs dat ik niet echt notie had van de rest van de menigte. Dat bleek, want met een van die gekke beenmoves haakte ik bijna een wat oudere vrouw onderuit. Gelukkig vond ze het niet erg, ze lachte lief en ik knikte en danste weer bizar hard verder. Nog geen vijf minuten later stootte ik haar weer aan, domme idioot die ik daar ben. En je gelooft het of niet, maar een derde keer kon ik een frontale botsing niet voorkomen. Ik verontschuldigde me in verschillende talen, maar dit keer lachte ze me iets te veel. Ze pakte me vast en begon als een malle met me te dansen en ik zag in haar blik dat ze zo haar move zou maken en me minstens zou proberen te zoenen.
Dit ging echt niet gebeuren, was ze nou 15 jaar jonger geweest en rimpellozer, wie weet, maar de tand des tijd had te veel aan haar gezeten en wie weet nog meer. Ik rukte me in een soepele beweging van haar los, gaf haar een soort afscheidsknik en vluchtte snel naar mijn maatjes. Nu was het ba die om mij moest lachen. Heb je beet zei hij, dan neem je het er niet van. Ook Mi moest lachen. Op een oude fiets moet je het leren! Nou misschien wel, maar dan zij in ieder geval niet.
En we gaan nog niet naar huis! Toch?
We dansten nog wat, toen Mi en Ba naar huis wilde het was toen precies half tien. Ik was nog niet volledig uitgetript en treuzelde zo lang mogelijk, maar uiteindelijk moest ik aan ze toegeven en verlieten we de schuur voor de laatste maal. We gingen voor de kerk zitten. Ik belde eerst wat en maakte na heel wat aandringen uiteindelijk toch nog een bom voor Ba. Zelf hoefde ik niet meer, ik stuiterde nog behoorlijk. We maakte nog twee joints en begonnen aan onze terugreis.
Epiloog
Aangekomen op het station, had ik nog steeds visuals. Het was een uur of tien. Alledrie waren we gigantisch van de kaart dus besloten we zo'n ns-man onze route te laten uitstippelen. Ondertussen klonken de stationsgeluiden precies als de Goa die ik die hele nacht ervoor had gehoord. De stationspeaker meldden enkele vertragingen. Dit klonk zwaar cyber. Dat was daar nog even zwaar genieten van de muziek die er niet was. Ook in de trein, waar mijn laatste visuals verdwenen in de tekeningen die op de muur van de wagon zitten. Het goa- geluid bleef ik horen. In de trein pakte ik voor het eerst mijn tripboek weer en begon tekeningen te maken en dingen te noteren over het afgelopen feest waar ik zo intens van genoten had.
Weer in hometown aangekomen besloot ik uit te brakken bij Ba. Mijn ouders moesten me zo zeker niet zien. Mi ging al snel weg, maar Ba en ik bleven onder het genot van vele joints lustig erop los discussiëren. Al ging dit steeds moeilijker omdat we de concentratie verloren en niet meer wisten wat we besproken hadden. Aan het einde kwam Ke nog langs. We chillden nog even, waarna ik mijn spullen pakte en met Ke achterop naar huis fietste. Dit ging wel met de nodige moeite, ik was stuk kapot.
Thuis aangekomen had ik twee boze ouders tegenover me die teleurgesteld waren dat ik drugs gebruikt had.
Ke ging naar boven tv kijken, terwijl ik een momentje voor mijzelf nam en ging douchen. Uit de douchekop kwamen verdomme nog steeds die goageluiden. Dat mocht ook wel eens ophouden.
De volgende dag werd ik pas laat wakker, nog volkomen uitgeput. Ik had en heb nu na ruim drie dagen nog steeds een verrekte spierpijn in mijn benen, maar het was het dubbel en dwars waard!!! Volgende keer Solstice??
Ik hoop dat jullie de aandacht erbij hebben kunnen houden, het verhaal is misschien wat groot geworden, maar het is dan ook meer een herinnering voor mijzelf, zodat ik zo veel mogelijk van de avond blijf onthouden. Graag krijg ik feedback op de inhoud van het verhaal, maar ook de schrijfstijl en zo. Zo hoop ik steeds betere reports te schrijven.
een lieve peppie groet,
Johannes de Tripper[/b]
Jammer dat ik niet even met je geouwehoert heb, ik zat op een gegeven moment naast Dilerium die er toen ook niet zo heel happy uitzag :P 
